Dünya bir gezegen olarak devam edecektir. Belki yeni canlı türleriyle. Ama insanın yaptığı her zaman olduğu gibi kendi başını yakacaktır.

Ancak çabamız yanlış anlaşılmasın. Biz “ölümlü ve kiracı” olanların evsahibine göstermesi gereken nezaket için yapıyoruz.

Tüm insanlar olarak yok olacağımızı bilsek de bu anlayış değişemez. Ben ölecek olsam da, o ağaçta kuşların öteceğini bilirsem gözlerim huzurlu kapanır. Nasıl olsa öleceğim. Ama ölürken gömüldüğüm toprağa saygıyla davrandım, tepesinde kibirle yürümedim, kirletmemek aşırıya kaçmamak için elimden geleni yaptım demek istiyorum.

Böylece toprağımda çimenler bitebilir. Ve eğer nasip olursa çocuklarım bu dünyada hatıramı sevinçle yaşatabilir.

Yoksa tarih bu gidişe kayıtsız kalanları lanetle anacaktır.

Sevgisi olan tüm canlılar gibi bizde gezegenimizi değil üzerinde yok etmekte olduğumuz canlı türlerini kurtarmak için mücadele etmek zorundayız. Eğer başaramazsak onlar gittiğinde dünya her zamankinden karanlık olacaktır. Hedefimiz ışıktır, saygıdır. Bu yüreklerimize dolunca medeniyetin kaplayan obezite de son bulacaktır.