Bir süredir gerek Internet’te gerekse yazılı ve görsel medyada Dünya Günü (Earth Day) ile ilgili bir sürü haber vardı. Earth Day ya da Türkçe adıyla Dünya Günü’nün amacı Dünya’mız ve çevremiz için duyarlılık ve farkındalık yaratmak.
Bence bu noktada yanlış anlaşılan bir nokta var. Sanki herkes Dünya’yı kurtarmak onu korumak gerektiği gibi bir anlayış içinde. Bence yanlışlık da burada başlıyor. İnsan denen varlığın en büyük özelliklerinden biri kendini beğenmişlik. İşte bu yüzden diğer bir sürü şey gibi bunu da yanlış anlamaktayız diye düşünüyorum.
Dünyayı korumak ve kurtarmak gibi bir durum söz konusu değil aslında. Evet aslında Dünya’da iklim değişiyor, biz insanlık olarak buna büyük katkıda bulunuyoruz ve gezegenimize zarar veriyoruz. Buraya kadar doğru.
Ama anlamadığımız noktada bu, kurtarılmaya ihtiyacı olan yaşlı (aslında yaşlı demek de çok doğru değil ama neyse) gezegenimiz değil. Asıl kurtarılmaya ihtiyacı olan onun üzerinde yaşayan canlılar. yani kurtarılmaya ihtiyacı olan insanlık.
Dünya milyarlarca bir ısınıyor, bir buz kesiyor, bazen sudan bir küreye bazen de bir kartopuna dönüşüyor. Bazen zehirli gazlarla kaplı bir gezegene bazen, oksijen dolu bir gezegene dönüşüyor. Durum ne kadar iyi veya kötü olursa olsun Dünya en sonunda tekrar bir dengeye kavuşuyor. Ne olursa olsun üzerindeki canlılar bir ölüp yerine yenileri geliyor.
Sorun gene aynı. Biz Dünya’ya ne kadar zarar verirsek verelim. Dünya eninde sonunda belki binlerce, belki de milyonlarca yıl sonra gene kendine gelecektir. Bizim için tek problem ise, o zaman bir tür olarak burada olup olmayacağımız.
Yani demek istiyorum ki, kurtarılması gereken Dünya değil. Eğer ortada kurtarılması gereken bir şey varsa o da kendimiziz.
Yani eğer Dünya’yı kurtarmak için bir şey yapmak aklınızda yoksa en azından kendinizin ve insanlığın kurtarılmaya ihtiyacı olduğunu düşünün.
Bu arada Goggle, Youtube gibi siteler de Dünya Günü’ne destek vermek amacı ile ilgili logolar (aslında bunlara Doodle deniyor) yayınlamışlar.
Güneşin Tam İçinde’de Dünya Günü yazısında daha fazlasını görebilirsiniz.
Kesinlikle katılıyorum. Kaç medeniyet geldi ve geçti. Adlarını efsanelerden duyuyoruz.
Dünya bir gezegen olarak devam edecektir. Belki yeni canlı türleriyle. Ama insanın yaptığı her zaman olduğu gibi kendi başını yakacaktır.
Ancak çabamız yanlış anlaşılmasın. Biz “ölümlü ve kiracı” olanların evsahibine göstermesi gereken nezaket için yapıyoruz.
Tüm insanlar olarak yok olacağımızı bilsek de bu anlayış değişemez. Ben ölecek olsam da, o ağaçta kuşların öteceğini bilirsem gözlerim huzurlu kapanır. Nasıl olsa öleceğim. Ama ölürken gömüldüğüm toprağa saygıyla davrandım, tepesinde kibirle yürümedim, kirletmemek aşırıya kaçmamak için elimden geleni yaptım demek istiyorum.
Böylece toprağımda çimenler bitebilir. Ve eğer nasip olursa çocuklarım bu dünyada hatıramı sevinçle yaşatabilir.
Yoksa tarih bu gidişe kayıtsız kalanları lanetle anacaktır.
Sevgisi olan tüm canlılar gibi bizde gezegenimizi değil üzerinde yok etmekte olduğumuz canlı türlerini kurtarmak için mücadele etmek zorundayız. Eğer başaramazsak onlar gittiğinde dünya her zamankinden karanlık olacaktır. Hedefimiz ışıktır, saygıdır. Bu yüreklerimize dolunca medeniyetin kaplayan obezite de son bulacaktır.